Pomysł Wieczorów Papieskich powstawał stopniowo, jak to zwykle bywa. Kiedy przyjechałam dwa lata temu do Rzymu z mężem, który obejmował funkcję Stałego Przedstawiciela Rzeczypospolitej przy FAO miałam świadomość, że po wielu latach bliskiej, rodzinnej prawie relacji z Janem Pawłem II, po studiach i wielu napisanych pracach na temat Jego filozofii i poezji chciałabym bardzo tu, w Rzymie tę pracę, która była i jest moją wielką fascynacją, a i wiecznym, niespłaconym długiem wdzięczności i miłości wobec Ojca Świętego – kontynuować.

Wiele rozmawialiśmy na temat chronienia i kultywowania dziedzictwa zmarłego Papieża z przyjaciółmi z Fundacji Jana Pawła II – z ks. Stefanem Wylężkiem i Jolą Szpilarewicz. W czasie tych rozmów wielką inspiracją i wsparciem był dla nas ks. abp Szczepan Wesoły – kopalnia wiedzy, mądrości i wielkiej życzliwości. Otwarty, gotowy do pomocy i współpracy, rozumiejący głęboko zamysł Jana Pawła II, który towarzyszył tworzeniu dzieła Fundacji. Nasze dyskusje poprzedzała cotygodniowa modlitwa na mszach św. w każdy czwartek o 7 rano przy grobie Ojca Świętego.

18 maja 2009 roku mijała 89 rocznica urodzin Jana Pawła II i zarazem 30 rocznica ukazania się pierwszej encykliki „Redemptor hominis”. Postanowiliśmy te daty uczcić mszą świętą w kościele św. Stanisława. Przewodniczył jej i wygłaszał homilię abp Szczepan Wesoły oraz zaproszeni biskupi i księża. Po mszy odbył się pierwszy z Wieczorów Papieskich poświęcony teologicznemu i antropologicznemu wymiarowi „Redemptor hominis”. Ksiądz Stefan Wylężęk witał gości, których zebrało się sporo, cała sala przy kościele św. Stanisława była wypełniona. Wykłady wygłosili – o. prof. Wojciech Giertych, teolog Domu Papieskiego oraz p. prof. Stanisław Grygiel – wykładowca Uniwersytetu Laterańskiego. Ja prowadziłam dyskusję. Centrum Dokumentacji Pontyfikatu przygotowało prezentację multimedialną, dzięki czemu mieliśmy możliwość oglądania rękopisu encykliki pisanej odręcznie przez Jana Pawła II – piórem z czarnym atramentem. Spotkanie bardzo się udało, długo trwały dyskusje, a potem rozmowy kuluarowe przy winie i ciasteczkach.

Z kolei w czerwcu 2009 mijała rocznica pierwszej, wielkiej pielgrzymki Ojca Świętego do Ojczyzny, która rozpoczęła proces przemian. Poza msza świętą, której tradycyjnie już przewodniczył abp Wesoły zorganizowaliśmy wieczór poezji p. Anny Nehrebeckiej, która wtedy gościła w Rzymie i wieczór wspomnień z tamtych dni. Swoje świadectwa wygłosiło wtedy bardzo wiele osób.

Ponieważ oba te spotkania spotkały się z dużym zainteresowaniem i wydawały się być odpowiedzią na oczekiwania ludzi zainteresowanych myślą i osobą Jana Pawła II, a także choć cząstkowym zaspokojeniem tęsknoty za Nim, postanowiliśmy „iść za ciosem”.

Przygotowałam scenariusze spotkań na cały rok – od X 2009 do VI 2010. Skonsultowałam moją propozycje z księżmi Stefanem Wylężkiem i Andrzejem Dobrzyńskim z Centrum Badań nad Pontyfikatem. Gotowy projekt został przedstawiony ks. Kardynałowi Dziwiszowi i spotkał się z jego akceptacją.

Papieskie Wieczory trwały cały rok i mam nadzieję dalej będą się toczyć – przez cały rok akademicki zbierając wierną publiczność. Zajmowaliśmy się osobą i myślą Jana Pawła II – Jego czasem młodości, fascynacjami poezją, teatrem, mistyką i pięknem, drogą powołania i doświadczeniami II wojny światowej. Jego encyklikami, listami apostolskimi, czciliśmy rocznicę odejścia do Domu Ojca. Zaproszenia do udziału w Wieczorach zechcieli przyjąć m.in. kard. Stanisław Ryłko, p. amb. Hanna Suchocka, ks. dr Mieczysław Maliński i p. prof. Danuta Michałowska z Krakowa – przyjaciele papieża od młodości, a także ks. dr Hieronim Fokciński i ks. rektor Paweł Ptasznik, o. prof. Zdzisław Kijas i wiele, wiele znakomitych i kompetentnych osób, których już w tym niewielkim tekście nie jestem w stanie wymienić. Jednak oddamy im szacunek wydając tom, który będzie zapisem Rzymskich Wieczorów Papieskich 2009-2010. Są na ukończeniu prace redakcyjne. Ufam, że całość uda się nam wydać na jesieni. Wtedy, biorąc książkę do ręki, czytelnicy Biuletynu staną się także współuczestnikami tych spotkań zgłębiających osobę i myśl Jana Pawła II Wielkiego.

Przy tej okazji pragnę złożyć serdeczne podziękowania Wszystkim, którzy przyczynili się i przyczyniają do tego, że Wieczory Papieskie cieszą się powodzeniem i gromadzą coraz większa publiczność. Obu księżom kardynałom Stanisławom – ks. kard. Dziwiszowi i ks. kard. Ryłce za przyjazne im towarzyszenie i wsparcie, ks. Stefanowi Wylężkowi i p. Joli Szpilarewicz, dzięki których pracy i inicjatywie one się rozpoczęły. Wielkie dzięki dla obecnego wśród nas abp Wesołego, a także dla o. Krzysztofa Wieliczko i p. Ani Kielech, która przejęła sprawy organizacyjne. Dziękuję ks. Andrzejowi Dobrzyńskiemu z Centrum dokumentacji i Siostrom z Cassi, które wielokrotnie służyły pomocą merytoryczną w przygotowywaniu się do tematów kolejnych Wieczorów. Last but not least – podziękowania ks. rektorowi Pawłowi Ptasznikowi – gospodarzowi kościoła św. Stanisława za gościnę i zawsze pomocnym Siostrom Sercankom.

Anna Karoń-Ostrowska